แชะแล้วทิ้ง?

เป็นคนชอบถ่ายภาพมาก แม้ว่าฝีมือการถ่ายภาพจะงูๆปลาๆก็ตามที
คนที่รู้จักสนิทสนมจะรู้ว่าข้าพเจ้าไปไหนมาไหนก็พกกล้องไปด้วยเสมอ
นอกจากนั้น ข้าพเจ้ายังชอบดูภาพถ่าย ถ้ามีภาพสวยๆ โดยเฉพาะภาพสถานที่ท่องเที่ยวพร้อมเรื่องสนุกๆประกอบ (อย่างกระทู้ในห้อง blueplanet ของพันทิป) ก็จะหลงใหลได้ปลื้มเป็นพิเศษ

และด้วยการนี้ พอเห็นคนอื่นถ่ายภาพสวยๆ ตัวเองก็อยากมีภาพสวยๆกับเค้าบ้าง
บางคนว่าภาพที่ดีอยู่ที่ฝีมือตากล้อง บ้างก็บอกแต่อย่างไรเสียอุปกรณ์ก็มีส่วนสำคัญไม่น้อย
มือสมัครเล่นหลายใจอย่างข้าพเจ้า ก็มีกล้องติดไม้ติดมือกับเขาอยู่เหมือนกัน

สมัยก่อนก็เล่นง่าย ใช้แต่กล้องคอมแพ็ค พกง่ายถ่ายสะดวก
หลังจากนั้น เมื่อไม่กี่ปีก่อน มีคนว่าให้ลองจับ DSLR-like (เป็นคอมแพคแต่มีลูกเล่นเยอะกว่าและมีหน้าตาออกไปทางกล้อง DSLR) – เลยได้ลองซื้อเจ้า Fuji FinePix S9600 มือสองมาลองใช้งาน รู้สึกติดใจมาก แต่เริ่มรู้ว่าในบางสถานการณ์ กล้องดีๆ ก็ทำให้ได้ภาพดีกว่ากล้องคอมแพคธรรมดาเยอะแยะ

แต่เนื่องจากขนาด และหน้าตาอันน่าเกรงขาม เวลาไปไหนมาไหน ผู้คนมักจะค่อนข้างหวาดผวา ยามถูกเราขอให้ช่วยถ่ายภาพให้หน่อย (ทั้งๆที่มันก็แค่มองแล้วแชะเหมือนกล้องคอมแพคปกติ) นอกจากนั้นความใหญ่ทำให้พกพาไม่สะดวก ข้าพเจ้าเลยต้องกลับมาสู่กล้องคอมแพคอีกหน ซื้อไปซื้อมาหลายรอบ หายบ้าง ยกให้คนอื่นบ้าง จนถึงรุ่นปัจจุบันผูกขาดอยู่กับ IXUS115HS (แต่สำหรับกล้องคอมแพคที่ผ่านๆมา เราถูกใจกับสีสันฉูดฉาดของกล้อง Sony มากกว่า)

และเมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่ปฎิเสธกล้อง DSLR มานาน เพราะทั้งหนัก ใหญ่ และวุ่นวาย แต่เมื่อเทคโนโลยีการถ่ายภาพที่พัฒนาไม่หยุดนิ่ง กล้อง mirrorless จึงกลายเป็นตัวตอบโจทย์สำหรับคนที่อยากได้กล้องมือหมุน เปลี่ยนเลนส์ได้ และไม่อยากแบกของหนัก

เราได้ Olympus E-PL5 มาครอบครองอย่างงงๆ ไปเดินดูกล้องเล่นๆ ฆ่าเวลาแบบที่ทำประจำตอนเข้าเมือง แต่หลังจากพนักงานหยิบเจ้าตัวนี้ขึ้นมาอวด ข้าพเจ้าก็เหมือนต้องมนต์นะจังงัง ตอนนั้นฟังพนักงานบรรยายสรรพคุณไป ก็เสิร์ชหาราคาเปรียบเทียบไป เมื่อเห็นว่าได้ราคาที่ค่อนข้างถูกกว่าที่อื่น ก็ควักเงินจ่ายเขาไปอย่างไม่ลังเล

Image
แน่นอน ด้วยความที่เชื่อว่าคนเราไม่ควรครอบครองของนอกกายไว้มากเกินไป แต่ก็ทำใจปล่อยของเก่าที่มีอยู่ออกไปไม่ได้ ได้แต่มองว่ามันเหมือนรองเท้าคนละประเภท กล้องคอมแพค Canon เหมือนรองเท้าแตะ ใส่เดินที่บ้านได้สบาย กล้องเดิม Fuji เหมือนรองเท้าเล่นกีฬา ปกป้องเท้าได้ดีและไม่ต้องกลัวว่าจะมีคราบเลอะเทะ กลับมาก็ซักตากได้ ส่วนเจ้า Olympus เหมือนรองเท้าทำงาน ใส่แล้วดูดีมีประสิทธิภาพ แต่ก็ต้องคอยระแวดระวังกลัวมีรอยถลอก ! ฮ้าาา

เกริ่นมานานยังไม่ได้เข้าเรื่อง

ปัญหาที่เกิดก็คือ ด้วยความที่ชอบถ่ายภาพ และมีหลายกล้องเหลือเกิน แต่ตัวเองมีนิสัยเสียข้อแรกคือ ถ่ายภาพเสร็จแล้ว มักจะลืมโอนภาพเก็บไว้ที่คอมพิวเตอร์หรือ external hard drive และนิสัยเสียข้อที่สองคือ ชอบลบภาพล็อตเก่าๆ ในกล้อง ก่อนที่จะถ่ายล็อตใหม่ บางทีก็เลยลบภาพที่ถ่ายไว้แต่ยังไม่ได้โอนลงเครื่องไปเฉยเลย หลายครั้งลบไป 2 วินาทีแล้วนึกได้ น้ำตาแทบไหล .. ส่วนบางครา ก็ลบไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว กว่าจะนึกได้ก็เมื่อมีการพูดถึงเหตุการณ์ในภาพถ่ายแล้วกลับไปหารูปเก่าๆ .. ไม่เจอ
และปัญหาข้อสามคือ บางทีเก็บภาพไว้เป็นระเบียบแต่มือเผลอลบบางโฟลเดอร์ทิ้งไปแบบงงๆ แล้วก็ไปกดลบซ้ำที่ recycle bin เพราะคิดว่าเป็น folder ที่ตั้งซ้ำ

พอรู้ตัวว่าภาพหายนี่ เศร้าไปเป็นวันๆ เลย ก่อนจะนึกได้ว่ามันก็เป็นของนอกกายอีกเช่นกัน เสียไปแล้วก็เสียไป อย่าไปคิดมาก
หรือถ้าคิดแล้วทำอะไรไม่ได้ ก็มาระบายให้คนอื่นฟังแล้วกัน จะได้อารมณ์ดีขึ้น :)

เช่นโพสต์วันนี้ เพราะว่าเมื่อวันก่อนได้คุยกับเพื่อนเรื่องการไปเยือนสนาม Old Trafford ของเราหนที่สาม แต่ว่าหาภาพไม่เจอ .. แล้วก็พาลหงุดหงิด นึกไปถึงภาพเก่าๆ ที่หายไปอีกหลายชุด คิดแล้วอยากกรี๊ด !!

แต่ก็นั่นหล่ะ โมโหไปก็ทำอะไรไม่ได้ .. นอกจากทำใจ.

Creative Commons Licence
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported License.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s